Het is alweer een tijd geleden dat ik wat geschreven heb, maar ik beloof beterschap. De aankomende tijd zal ik weer wat meer nieuw materiaal hebben om over te schrijven, en zal het voor jullie ook niet meer zo eentonig worden.

Als het goed is, was dit mijn laatste reis (althans voorlopig) op de Airbus A330-200. Binnenkort zal ik worden omgeschoold voor de MD11, maar daarover meer in een andere blog.
Mijn laatste reis op deze kist was naar Washington, wat ik altijd een erg leuke bestemming vind. Zo wie zo ben ik erg fan van Amerika dus ik vermaak me even goed wel. Op deze reis zat er een dame (34 jaar) in mijn werkgebied die ik nogal 'vaag' vond. Ik vroeg aan de purser of er nog wat gemeld stond over haar op de PIL (Passenger Information List) maar geen bijzonderheden. Zij kwam mij nogal verward en vaag (in de zin van sloom) over, en toen ik haar een glaasje water gaf viel mij op dat zij een ziekenhuisbandje om haar pols had. Op zich verder geen bijzonderheden met deze dame, maar toen ik met de sales bezig was, zag ik dat collega's haar van de toilet naar haar plaats aan het tillen waren.

Ze was zo goed als niet meer op onze wereld en er kwam geen zinnig woord meer uit. Er werd omgeroepen of er een dokter aan boord was, omdat mijn collega's ontdekten (ik stond nog steeds aan de sales kar) dat zij bijna een hele fles limoncella naar binnen had gewerkt en waarschijnlijk gecombineerd met medicijnen. De cockpit kan naar de grond bellen en een arts aan de lijn krijgen, en die arts aan de grond heeft naar het OLVG (ziekenhuis in Amsterdam) gebeld want daar bleek het bandje om haar pols van te zijn. De dame bleek die ochtend nog ontslagen te zijn uit het ziekenhuis en bleek alcoholische hepatitis te hebben.

Er bleek een arts aan boord die de rest van de vlucht naast haar gezeten heeft omdat ze elke keer in slaap viel, maar ze moest elke 10 minuten wakker gemaakt worden omdat haar adem zou kunnen stoppen. Altijd leuk zo boven de oceaan!

Gelukkig is alles goed afgelopen, en is de dame door de medische dienst in Washington van boord gehaald. Hetgeen wat mij bij blijft van dit verhaal is eigenlijk het feit hoe druk je met 1 persoon kan zijn tijdens een vlucht en dat er dan niet veel meer moet gebeuren omdat je dan bijna personeel te kort hebt. Wat mij ook bij blijft is dat deze dame best een leuk mens leek, maar dat ik het triest vind dat dit soort dingen gebeuren. Nou ja het is niet anders, c'est la vie.