De terugvlucht.. ik moet bekennen dat ik op zag tegen de terugvlucht. "Calling" was om 15:35 en we werden op 16:35 opgehaald door het busje die ons naar het vliegveld zou brengen. Er was 1 busje die onze koffers mee nam, en 1 busje die ons mee nam. Het duurde zo'n anderhalf uur voordat we bij het vliegveld zouden aankomen.

Op het vliegveld aangekomen mochten we 1 voor 1 door een soort van kamer waar onze koffers open moesten, en waar we gefouilleerd werden. Daarna via de winkels, waar we allemaal nog snel even een potje sambal, pinda sambal of marinade kochten op naar het vliegtuig. Als je dan het vliegtuig ziet staan, voelt het wel alsof je daar een stukje Nederland ziet staan hoor. Heel gek, want ik dacht niet dat ik zo "Nederland minded" was maar het gaf wel een speciaal gevoel om die Blauwe Boeing aan de andere kant van de wereld te zien staan.

Het vliegtuig zat niet helemaal vol toen we terug gingen, dus hebben we veel mensen na de start zo verplaatst dat bijna iedereen wel een lege stoel naast zich had. Toch fijn op zo'n lang stuk om even wat meer ruimte te hebben.

Na het dranken rondje, en etens rondje (dit keer kip of vis ) deden we nog een koffie rondje en kon iedereen gaan slapen of film kijken. Ook wij mochten dit keer 1 uur en driekwartier "af" zoals dat genoemd word. In de boeing 747 zit een OCR (Overhead Crew Rest) je gaat dan via een heel smal trappetje naar boven waar 8 bedden zijn. Als je in bed gaat liggen krijg je (net als de passagiers) een dekentje en een kussentje. Er ligt wel een pyama achtig joggingpak voor je (klm blauw uiteraard!) maar niemand trok die daadwerkelijk aan. En met een paar oordoppen in en een maskertje voor je ogen klik je jezelf in de riemen en probeer je even te slapen. Iemand van de volgende sessie (meestal de purser) komt je even wakker maken. Nou geloof me als ik zeg dat je daarna ECHT geen ontbijt meer wil gaan bedienen!! Het enige waar ik nog aan dacht was "WAAR IS MIJN BED??"

Daarna mocht mijn "maatje" af,  je maatje is diegene met wie je in een galley staat. En in ene realiseerde ik me dat ik 1 uur en driekwartier ALLEEN (!!) zou zijn. De paniek sloeg een beetje toe, ik zat namelijk ik galley 4/5 en dat is een galley waar alle rookalarmen etc. zich bevinden. Gelijk begonnen mijn hersencellen overuren te draaien. Wat moest ik oo alweer doen als het alarm af ging? Wat moest ik ook alweer doen als iemand niet lekker werd. Hoe bel ik ook alweer de purser? Wat was het noodbelletje vanuit de cockpit? Allemaal van dat sort dingen passeerden mijn hoofd. Maar na een tijdje toen ik voor mezelf alles weer even had opgenoemd, werd ik wat rustiger en begon ik van de maltezers de snaaien.

Overige bijzonderheden aan boord? Nou niet echt.. Het bijzondere begon eigenlijk pas weer toen we op schiphol aangekomen waren. Gate E24, vergeet ik niet meer. Als iedereen er uit is komen er honden aan boord, en word het vliegtuig geheel geinspecteerd. Wij mogen buiten ook weer door de bodyscan, en als wij van niet-schengen naar schengen gaan, gaan we weer door de scan. Ik was vanuit de grond wel wat gewend maar ik ben nu vanaf Suriname tot aan het BMC (Bemanningencentrum) wel 4x gecontroleerd. Ach ja, ik heb niets te verbergen, maar het blijft toch vervelend. Zeker 4x!!

Zo. Nu bijkomen van mijn jetlag, en dan zondag begint mijn eerste Europa weekje op de Boeing 737. Dat betekend ook voor het eerst HELEMAAL ALLEEN aan het werk, en niet te vergeten de welberoemde "DEMO" uitvoeren!! Nu maar hopen dat ik het tempo bij houd!!