Ik weet het, dit werk is niet moeilijk, maar vandaag vond ik een zware vlucht. 

We gingen op en neer naar Boekarest, ongeveer 3 uur (net iets minder) vliegen. De mensen krijgen dan een hapje en een drankje. Daarna kom je de rommel ophalen en geef je ze koffie/thee/water, dan haal je die rommel weer op en krijgen ze een snackje (mars/zakje maltezers/pakje tucjes/twix) en daarna haal je die rommel op en is het alweer tijd om te landen. Het enige probleem... IEDEREEN MOEST NAAR HET TOILET!!!

Dat hield dus in dat er standaard een rij voor de toiletten stonden, en wij dus met geen mogelijkheid met die trolleys erdoorheen konden. Ja dan word de werkdruk wel steeds hoger zal ik je zeggen! Toen er vanuit de cockpit "CABIN CREW PREPARE FOR LANDING" kwam, kwamen ook de zweetdruppeltjes op onze voorhoofden. Als de cockpit dat zegt, moet je je laatste beetje opruimen en de mensen gaan checken op gordels, en of het tafeltje ingeklapt is etc. etc. Maar wij hadden nog volle koffie potten, mensen die hun drankjes niet opdronken, hun doosjes open en bloot en torenhoog aan ons terug gaven, zodat we het niet meer in de trolleys terug kregen! Ja een vliegtuig heeft ruimte!! *zucht* Er waren gelukkig ook mensen die hun doosjes weer netjes in elkaar gevouwen hadden hoor, dat scheelde ons een hoop werk zal ik je vertellen.

En ik kan het ook niet laten om met iemand de draak te steken tijdens de service. Er was een grote groep..nederlandse ouderen aan boord en er was een meneer die heel voorzichtig vroeg of hij moest betalen voor de drankjes, want hij had zijn portemonnee al gepakt. Op zich geen rare vraag, maar toen hij helemaal enthousiast reageerde van "Nou DAT noem ik nog eens service! En GEWELDIG" zat te roepen, kon ik mijn mond weer eens niet houden. Mijn collega Nanda moest deze mensen helpen omdat ik er niet bij kon, en zei ik " Nanda, deze meneer heeft zijn portemonee in zijn hand en wil HEEL GRAAG BETALEN!" Met zo'n opmerking in zo'n groep hadden we het helemaal gemaakt! Dat maakt zo'n chaoische vlucht toch heel erg gezellig. Ik hoorde later dat Nanda met deze meneer nog Frans Bauer heeft gezongen toen hij op de toilet moest wachten.

Zo zie je maar weer, hoe hectisch het ook kan zijn, en hoe sjaggie anderen kunnen zijn. Je kunt er zelf altijd nog wel een "feestje" van maken. Je moet alleen wel een beetje mensenkennis hebben denk ik.

Helaas hadden we tijdens de omdraai (mensen eruit, schoonmaak erin,  nieuwe mensen erin) geen tijd om te eten, en gingen we gelijk door om op tijd terug in Amsterdam te komen. Maar ik ben nu thuis, en ik heb weer "bij" gegeten en kan me nu voorbereiden op mijn laatste werkdag van deze week.. Op en neer naar Istanbul...